Thursday, April 28, 2016

කාලය (කෙටි කවිද මන්ද)

පින්තුරය ගත්තේ මෙතනින් 

මිදුල උඹ
අතුගාන කොට
හීනි වැලිකැට
රටා මවන හැටි
එත් බොරුවමයි
මියුනු පත් 
ඇඟේ ලාගෙන
උඹ ආයේ
හැඩි වෙනවා
මන් කෝමද
ආයෙත් අමදින්නේ?
මගේ දෙපා සහටනුත්
මැකෙනවා එතකොට
උඹත් හීරෙනවනේ
ඉදලට

හැක් ,මේ පොස්කටුවේ  පොඩි විශේෂයක් තියෙනවා. හැක් මම දන්නෙත් පස්සේ.

Friday, April 8, 2016

දුකෙද කඳුලේද සියුම් පරතෙරක



චංචල ම හැඟුමක වුව
ප්‍රීතිය මදක් තිබිය හැක
සියුම් ලෙස කම්පිතව
හදවතද ඉන් ගැසෙනු ඇත

ඇසිල්ලක සුවය දෙන
චංචල සිතක හැඟුමක
මුදු මෙලෙක් ස්පන්දනය
සියොළඟ පුරා දිවෙනු නොහැකිද

කිලිපොලා යන කලෙක ගත
මිදෙනු නොහැකිද ඉතින් ලෙය
මොහොතක් ගෙනා ප්‍රීතිය
දුකකටද හේතුවම විය හැක

සිප ගැනුමටද සිත් දෙන මලක අග
එහෙයින්ම කටුවක් තිබිය හැක
දෙතොලග සියුම් ලෙස රිදවුවද
මෘදුම සුවඳක් ඉන් නැගෙනු ඇත

නෙතු මානයද ද දෑස රවටන
විසිතුරව දසුන් මවන කල
යලි හැරී බලනා නිමේෂෙක
කඳුලකින් නෙතු බොඳ නොවේවිද

ජීවිතයද එලෙසම ගත කලෙක
මොහොතින් සැම වෙනස් නොවේවිද
දුකෙද කඳුලේද සියුම් පරතෙරක
ප්‍රීතියක් ගැබ්වී සිතම නොරැවටෙද

ජීවිතය අනියත බවම වුව
මොහොතකට අමතක නොවේද
මොහොතද තව මොහොතකට
පාරම කියනු නොහැකිද

ඉතින් කෙලසකම නම්
පැතුම් පොදි බැඳ ගෙනම
සංසාර ගැලට වැද
ගොනු  දක්කනේ
නොදත් මාවතක
දිවිය අනියත බව
අමතකම දිවියක  සිට

( සැ. යු :- මේක කමෙන්ට් කවියක්, අපේ හංසයා ලියපු හදවතට කියන වග නම් කවිය කියවද්දී හිතට අපු දෙයක්. )

Friday, April 1, 2016

හුදෙකලා රාත්‍රියක



තණ පතක පිණි බිඳකි
මේ හැඟුම මා සිතට
දුරක සිට නිලට
දිලෙන තරුවක්ය
නුඹ රැයට
හිස් අහස  කළඹමින්
දුක් ස්වරය හා මුසුව
ගී ගයයි මද පවන

වියකි යයි සිතින්
මේ හැඟුම මා විඳින
හෙට පහන් වන විටම
යලි ආයෙත් රැයක
දළුලා එනු පිණිස

බලා හිඳිමි නුඹ දෙසම
මතකයට සම වැදව
සිප ගනිමි දහස් වර
මේ හිස් අහස යට
ගණදුරම තුරුල් කොට
මතකයේ නුඹ දෙතොල

නුඹ හා මා අතර
හිස් අවකාශයක
දඟකාර වලා කැටි
හරස් වෙයි නුඹ දසුන
නුඹ දෙසම බලා ඉනු
නොහැකිය ඉතිං මට
වළාවනටද ඉඩක්
අවැසියි නොවේද

රැය පුරා පිනි වැස්ස
වැටෙනවා අප ලොවට
නෙතු දෑල දොඩමළුව
සිටිනවා පෙර ලෙසම
නුඹත් දිලි දිලී
ඉඟි කරන කොට මෙලෙස
නෙතු තෙමෙනවා ඒ
පිනි බිඳු නොවන වග
නුඹ දන්නවා
මට වඩා හොඳට
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...